venres, 25 de xaneiro de 2013

Irmaus - Día Escolar da Paz 2013

O grupo Fuxan os ventos púxolle música ao poema Irmaus de Celso Emilio Ferreiro.
Aquí tedes a letra:

Camiñan o meu rente moitos homes,
non os coñezo. Sonme estranos.
Pero tí que te alcontras alá lonxe,
mais alá dos desertos e dos lagos,
mais alá das sabanas e das illas,
coma un irmau che falo.
Si é tua a miña noite,
si choran os meus ollos o teu pranto,
si os nosos soños son iguales,
coma un irmáu che falo.
Anque as nosas palabras sexan distintas
e tí negro i eu branco,
e tendo semellantes as feridas,
coma un irmáu che falo.
Por enriba de tódalas fronteiras,
por enriba de muros e valados,
si os nosos berros son igoales,
coma un irmáu che falo.
Común témo-la patria,
común a loita ambos,
a miña mau che dou,
coma un irmáu che falo.
Se sintes en probeza,
se sofres inxusticia,
se cheo de rabexa
encirras á cobiza
do teu peito o can,
pra tí chea de forza
vai miña mau, irmán.

A música está neste vídeo:





mércores, 16 de xaneiro de 2013

Maxicamente vello - O idioma é a chave

Roi Casal musica o poema de Manuel María A fala.

A idea expresada neste poema é para nós a enerxía que move a nosa chave...

O propio Roi Casal enviounos o seguinte texto:

Foto de Sue Rainbow
Roi Casal. Foto de Sue Rainbow

Toda a miña carreira artística, débolla ao país ao que pertenzo.  Nel, aprendín a falar para nomear con propiedade aos elementos. Tomei a súa música, para tentar pór o son axeitado a cada momento.  Asumín certas tradicións, para que o meu fillo as poida desfrutar nun futuro incerto. Aprendín, en definitiva, que só un pode sentirse realizado, se cree en si mesmoO meu país é pequeno, pero que as súas xentes téñeno espallado polo mundo enteiro. Un mundo que abro cada día, coa chave do idioma que levo dentro. Comparto con vós a miña música, que tomei dos nosos ancestros. Un tesouro  que por sempre, maxicamente vello, ha perdurar no tempo.

Roi Casal.






A FALA
O idioma é a chave
coa que abrimos o mundo:
o salouco máis feble,
o pensar máis profundo.

O idioma é a vida,
o coitelo da dor,
o murmurio do vento,
a palabra de amor.

O idioma é o tempo,
é a voz dos avós
e ese breve ronsel
que deixaremos nós.

O idioma é un herdo,
patrimonio do pobo,
maxicamente vello,
eternamente novo.

O idioma é a patria,
a esencia máis nosa,
a creación común
meirande e poderosa.

O idioma é a forza
que nos xungue e sostén.
Se perdemos a fala
non seremos ninguén!

O idioma é o amor,
o latexo, a verdade,
a fonte que agroma
a máis forte irmandade.

Renunciar ao idioma
é ser mudo é morrer.
Precisamos a lingua
se queremos vencer!
Manuel María